حمل و نقل دریایی

در بین تمامی روش های حمل و نقل، حمل دریایی یکی از پرکاربردترین و محبوب ترین ها بوده که اکثر بازرگانان برای صادرات و واردات محصولات مختلف از آن استفاده می کنند. به همین خاطر، افراد بسیاری تمایل به همکاری با شرکت های کشتیرانی دارند. برای انتخاب شرکت و مجموعه ی مناسب، در ادامه به بررسی و معرفی شرکت های کشتیرانی ایرانی پرداخته و سعی می کنیم تا حدودی درباره مزایا و معایب استفاده از این روش نیز توضیحاتی ارائه دهیم.

همان گونه که گفته شد، حمل و نقل دریایی جزو روش های پرکاربرد انتقال محصولات مختلف محسوب شده که مزیت های آن سبب افزایش موارد استفاده آن نیز می شود. توجه داشته باشید که پیش از استفاده از هرگونه خدمات مربوط به صادرات و واردات در این زمینه، سعی کنید تا حدودی با شرکت های ارائه دهنده این خدمات و همچنین انواع مختلف شرکت های کشتیرانی آشنا شوید.

در ادامه به بررسی انواع مختلف کشتی های تجاری و بازرگانی می پردازیم :

کشتی های نفتکش :

همان طور که از نام این نوع کشتی ها مشخص است. صرفا برای جا به جایی و انتقال نفت به کشور های دیگر مورد استفاده قرار می گیرد. بنابراین، از این نوع کشتی ها در جا به جایی محصولات و کالاهای متفرقه استفاده نمی شود.

کشتی های کانتینر دار :

دسته بعد از کشتی های بازرگانی، کشتی های کانتینر دار بوده که در جا به جایی مرسولات حجیم و با ابعاد بزرگ از آنها استفاده می شود.

کشتی های مسافری :

یکی از رایج ترین انواع کشتی های مختلف در دنیا، کشتی های مسافربری است که هرساله افراد بسیاری را از طریق راه های آبی جا به جا می کنند. در این نوع کشتی ها امکان حمل بار های حجیم و بزرگ نبوده و شما تنها می توانید تا حد مشخصی بار همراه خود داشته باشید. میزان مجاز این بار را می توانید از مجموعه ی مختلف استعلام کنید.

کشتی های باری فله :

این نوع کشتی های بازرگانی، کشتی های عظیم الجثه ای بوده که به صورت عمده و فله مرسولات مختلف را حمل می کنند. این نوع کشتی ها دارای ظرفیت بالایی بوده که  قابلیت حمل محموله هایی در ابعاد بزرگ را دارند. به همین خاطر، یکی از پرکاربردترین انواع کشتی ها در این زمینه محسوب می شوند.

کشتی های ماهیگیری :

آخرین دسته از کشتی های تجاری، کشتی های ماهیگیری بوده که همان طور که مشخص می باشد، اکثرا در زمینه ماهی و انتقال آن مشغول به کار می باشند. به دلیل اهمیت این صنعت، بازرگانان بسیاری تمایل به استفاده از این نوع کشتی های تجاری برای کسب و کار خود دارند.

در ادامه، چند نمونه از بزرگ ترین شرکت های کشتیرانی ایرانی را معرفی خواهیم کرد :

شرکت های کشتیرانی ایرانی

شرکت حمل و نقل بین المللی نسیم

شرکت نسیم، یکی از بزرگ ترین و معتبر ترین شرکت های کشتیرانی ایرانی بوده که به اکثر خدمات بین المللی و معتبر جهانی خدمات ارائه می دهد. این شرکت در سال 1359 به صورت رسمی تاسیس شده و می توانید از خدمات متعدد آن بهره مند شوید. در صورتی که قصد حمل و نقل محصولات و مرسولات مختلف را به اکثر بنادر جهان را دارید، این شرکت گزینه مناسبی خواهد بود و می توانید به راحتی مرسولات خود را منتقل کنید.

شرکت نمایندگی کشتیرانی آریو مارین

دومین شرکت کشتیرانی ایرانی، مجموعه ی نمایندگی کشتیرانی آریو مارین بوده که در زمینه های مختلفی نظیر حمل و نقل هوایی، دریایی و زمینی خدمات مختلفی ارائه می دهد. لازم به ذکر است که این مجموعه از سال 1386 تاسیس شده و یکی از مجموعه های نام آشنا در این زمینه می باشد.

شرکت کشتیرانی دلتا

کشتیرانی دلتا، عنوان قدیمی ترین شرکت کشتیرانی ایرانی را یدک می کشد. این شرکت با نزدیک به 80 سال تجربه و سابقه یکی از خوش سابقه ترین مجموعه های ارائه دهنده خدمات حمل و نقل دریایی است. به واسطه سابقه بسیار طولانی، خدمات بسیار مناسبی را به بازرگانان و تجار ارائه می دهد.

شرکت کشتیرانی بندر آبی

این شرکت کشتیرانی ایرانی، در شهر های تهران، گناوه و بندر عباس شعبه دارد. همچنین، می توانید به وسیله این مجموعه به بندر های بین المللی دنیا دسترسی داشته باشید. انبار داری و بسته بندی در این شرکت به شکلی کاملا اصولی انجام شده و نگرانی از این بابت وجود نخواهد داشت.

شروع فعالیت کشتیرانی در ایران

اولین شرکت کشتیرانی در ایران در سال 1346 به صورت رسمی و با نام آریا کار خود را آغاز کرد. در آن زمان، به دلیل افزایش حجم واردات مختلف به کشور، نیاز به تاسیس یک شرکت کشتیرانی در ایران احساس می شد که با احداث کشتیرانی آریا، تا حدودی مسائل مربوط به حمل و نقل دریایی برطرف شد.

این شرکت از مسیر های خلیج فارس، آسیا و آمریکا محصولات و مرسولات مختلفی را به کشور های مختلف منتقل می کرد.

این مجموعه زمان انقلاب اسلامی با نام آریا به کار خود ادامه می داد. اما پس از انقلاب اسلامی و در 1358، این شرکت نام خود را به کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران تغییر داد و از آن زمان با این نام به کار خود ادامه داد. گفتنی است که اکثر کشتی های این شرکت در زمان جنگ تحمیلی از بین رفت. اما پس از آن و به مرور زمان، این صنعت در کشور به پیشرفت قابل توجهی رسید و در حال حاضر حدود 611 فروند کشتی در ایران در امور مختلف فعالیت دارند.

مزایا و معایب حمل و نقل آبی و کشتیرانی

استفاده از خدمات کشتیرانی های مختلف، بسیار مقرون به صرفه بوده و نسبت به دیگر روش های حمل و نقل بسیار به صرفه می باشد. البته این موضوع را در نظر داشته باشید در صورتی که نیاز است که محموله شما در اسرع وقت به مقصد برسد، بهتر است روش های دیگری را برای مرسولات خود انتخاب کنید.

بنابراین، در صورتی که محصولات شما دارای مدت انقضا کمی می باشند، بهتر است روش های سریع تری را برای مرسولات خود انتخاب کنید. از طرفی، شرایط آب و هوایی متفاوت هم سبب تاخیر بیشتر در ارسال مرسولات شده و ممکن است محموله شما دیرتر از تاریخ مقرر شده به مقصد برسند.

در نهایت، همان طور که گفته شد، شرکت های کشتیرانی ایرانی در سال های اخیر، پیشرفت های چشمگیری داشته و به یکی از صنایع پرکاربرد و بزرگ کشور تبدیل شده اند. از طرفی، تعداد بالای این شرکت ها سبب شده تا در انتخاب یک شرکت مناسب دچار شک و تردید شده و نتوانید انتخاب درستی داشته باشید.

بنابراین، بهتر است پیش از هر کاری، ابتدا با مشورت با یک مجموعه ی ارائه دهنده خدمات حمل و نقل و صادرات و واردات، سعی کنید اطلاعات مناسبی در مورد هر شرکت به دست آورده و دست به انتخاب ایده آل ترین مجموعه بزنید.

یکی از شرکت هایی که در این زمینه فعالیت داشته و می تواند به شما در خدمات حمل و نقل کمک کند، مجموعه ی مبنا فرابر آسیا بوده که به واسطه تجربه خود توانسته با جذب متخصصین خبره در این زمینه، به یکی از قطب های این زمینه تبدیل شود.

در آخر، لازم به ذکر است که شما می توانید برای آگاهی از شرایط استفاده از خدمات، به وبسایت مجموعه مراجعه کرده و یا برای راهنمایی بیشتر، با مشاورین مجموعه تماس گرفته و از راهنمایی های ارائه شده حداکثر استفاده را ببرید.

نوشته معرفی شرکت های کشتیرانی ایرانی اولین بار در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر. پدیدار شد.

از دیرباز تاکنون جابجایی اقلام و کالاها با روش حمل و نقل دریایی که به وسیله ی کشتی های بزرگ، قایق ها و سایر شناور ها انجام می شود، در رأس توجه بوده و با گذشت زمان فقط نوع وسیله ی مورد استفاده در این روش حمل و نقل تغییر کرده، اما از اهمیت آن کاسته نشده است.

 بسیاری از کالاها را به واسطه ی حجم زیاد و وزن بالای آنها نمی توان با هر روشی جابجا کرد. مثلا حمل مواد شیمیایی یا نفت و غیره با حجم زیاد را نمی توان با هر روش حمل و نقلی انتقال داد. لذا حمل و نقل این نوع کالاها  با استفاده از حمل و نقل دریایی و توسط کشتی های غول پیکر انجام می شود.

همچنین هزینه ی جابجایی کالا با بسیاری از روش ها مانند حمل و نقل هوایی بسیار بالاست. همه افراد توان مالی کافی برای استفاده از این روش را ندارند. بنابراین در این زمینه حمل و نقل دریایی بسیار مناسب است، چون مقرون به صرفه می باشد و برتری ویژه ای در میان سایر روش ها کسب کرده است.

علی رغم تمام مزایایی که حمل و نقل دریایی دارد، سرعت پایین این نوع جابجایی یکی از معایب حمل و نقل دریایی است. جابجایی با استفاده از این روش حمل و نقل به زمان زیادی احتیاج دارد.

بنابراین از این نوع حمل و نقل برای انتقال مواد اورژانسی و سایر کالاهایی که در حداقل زمان باید به مقصد مورد نظر برسند، استفاده نمی شود و روش مناسبی نمی باشد.

وسایل مورد استفاده در حمل و نقل دریایی چیست؟

در روش حمل و نقل دریایی، نوع وسیله ای که برای حمل و نقل بار و کالا استفاده می شود با توجه به عواملی همچون مسافتی که بین مبدا تا مقصد وجود دارد. نوع اقلام و کالاهایی که قرار است جابجا شوند، ارزش کالا، حجم کالای مورد نظر و غیره متغیر است. بنابراین با در نظر گرفتن این عوامل می توان از وسایل حمل و نقل مختلفی مانند کشتی های بزرگ باری، نفتکش ها، لنج و غیره استفاده کرد. انواع کشتی ها با توجه به مسیر به دو دسته ی کشتی های لاینر و ترامپ تقسیم می شوند.

همان طور که در بالا اشاره شد، نوع کالا یا ماده ای که قرار است جابجا شود، در تعیین نوع وسیله ی مورد استفاده موثر است. در زیر به چند نوع از این کشتی ها اشاره خواهیم کرد.

ویژگی انواع کشتی های مورد استفاده در حمل و نقل دریایی کالا چیست؟

کشتی هایی که برای حمل موادی مانند گندم، برنج، سنگ معدنی و غیره ساخته شده اند را کشتی های حمل فله مخصوص می گویند. این کشتی ها به گونه ای ساخته شده اند که می توانند فقط یک یا دو نوع کالا را جابجا کنند.

 کشتی هایی که صرفا برای حمل نفت و به طور کلی محمولات نفتی طراحی شده، کشتی های تانکر نفت هستند. که جابجایی این مواد باید با دقت خاصی انجام گیرد.

کشتی هایی که بیش از یک یا دو نوع محموله را جابجا کنند، کشتی های O.B.O هستند و به این منظور استفاده می شوند که کشتی زمان بازگشت خالی برنگردد.

کشتی هایی که برای جابجایی محموله هایی با بسته بندی کانتینر ها استفاده می شوند را کشتی های کانتینربر می گویند. کانتینر ها کالای مورد نظر را از عواملی همچون رطوبت، آسیب دیدگی و ضربه خوردن، آلودگی و غیره محافظت می کنند. همچنین در زمان تخلیه و بارگیری امکان جابجایی آن را بسیار راحت می کنند. در بسیاری از کانتینر ها امکان استفاده از سیستم تهویه ی داخل کانتینر و تنظیم دما نیز وجود دارد.

دسته بندی حمل و نقل دریایی از نظر توقف یا عدم توقف

در واقع به هرگونه جابجایی و انتقال کالا، اقلام، مواد و غیره که با قوانین و قواعد خاصی، توسط وسایلی همچون کشتی، لنج ها، قایق، نفتکش و غیره انجام می شود، حمل و نقل دریایی گفته می شود.

حمل و نقل دریایی از نظر توقف یا عدم توقف بین مسیر ها به دو دسته ی کلی تقسیم می شود. حمل و نقلی که بدون توقف صورت می گیرد و مستقیم و بدون واسطه از مبدا مورد نظر به مقصد برسد، حمل و نقل مستقیم گفته می شود.

 اما زمانی که امکان حمل و نقل مستقیم بار وجود نداشته باشد و وسیله حمل و نقل دریایی باید در میان مسیر توقف کند یا در مواردی که باید کشتی مورد نظر را تغییر دهند، حمل و نقل دیگر مستقیم نخواهد بود. به این نوع حمل و نقل دریایی، حمل و نقل غیر مستقیم می گویند.

 چند نوع حمل و نقل دریایی غیرمستقیم وجود دارد؟

حمل و نقل غیر مستقیم خود انواع مختلفی دارد و شامل: کراس استافینگ، ترانشیپ و چارترینگ می باشد.

روش چارترینگ مانند روش چارتر در حمل و نقل هوایی است. همان گونه که در پرواز های چارتر فرد می تواند کل پرواز یا فضای خاصی از هواپیما را کرایه کند. در روش چارترینگ حمل و نقل غیر مستقیم نیز اشخاص برای جابجایی کالاهایی با حجم بالا و کالاهایی که بسته بندی نشده اند، کل کشتی را کرایه یا رزرو می کنند.

روش کراس استافینگ یکی دیگر از روش های حمل و نقل دریایی غیر مستقیم می باشد.  در این روش حمل و نقل، کشتی مورد نظر در بین مسیر تغییر می کند و کالاهای موجود در کشتی تخلیه و مجددا در کشتی دیگری بارگیری می شوند، چون در آن کشتی کالاها یا اقلامی وجود دارند که امکان انتقال آنها به صورت غیر مستقیم وجود ندارد.

روش ترانشیپ از بسیاری از جهات شبیه روش کراس استافینگ می باشد و بارها در این روش از کشتی تخلیه می شوند و به کشتی دیگری منتقل می شوند. این روش به عنوان امتیاز برای بنادری که امکان جابجایی کالا به روش مستقیم حمل و نقل را ندارند محسوب می شود.

تقسیم بندی حمل و نقل دریایی بر اساس مواد قابل حمل چگونه است؟

حمل و نقل دریایی با توجه به مواد قابل حمل نیز به دو روش تقسیم می شوند. زمانی که محموله ی مورد نظر شامل محصولات خشک و حجیمی مانند برنج، گندم، شکر و غیره می باشد، از روش حمل بار فله ی خشک استفاده می شود. در زمانی که برعکس آن اتفاق می افتد و کالای مورد نظر خشک نیست و معمولا مایع است مانند موادی چون نفت، مواد شیمیایی، گاز و غیره، از روش حمل بار فله ی مایع استفاده می شود که معمولا با استفاده از تانکر های بزرگی انجام می شود.

مسلم است که حمل اینگونه مواد با حجم زیاد، با استفاده از هر گونه روش حمل و نقلی امکان پذیر نمی باشد و معقول ترین راه استفاده از حمل و نقل دریایی است.

با توجه به مطالب بالا به راحتی می توان دریافت که روش حمل و نقل کالا از طریق دریا به دلیل مزایای زیادی که دارد اهمیت بسیاری در حمل و نقل بین المللی کالا دارد.

چنانچه این نوع حمل و نقل به درستی و با رعایت تمامی ضوابط و مقررات مربوط به آن انجام شود، می تواند به رشد و پیشرفت تجارت بین المللی کمک قابل ملاحظه ای کند. لازم به ذکر است که با پیشرفت تکنولوژی انواع وسایل نقلیه مورد استفاده در این نوع حمل و نقل با قابلیت های ویژه و جدید در حال تولید هستند. میتوان امیدوار بود افق های تازه ای پیش روی این بخش حمل و نقل می باشد. 

شرکت حمل و نقل مبنا فرابر آسیا

برای مشاوره و کسب اطلاعات بیشتر حمل و نقل کالا و واردات کالا از اروپا وسراسر دنیا میتوانید با مشاورین ما در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر در تماس باشید.

نوشته مزایای استفاده از حمل و نقل دریایی اولین بار در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر. پدیدار شد.

اینکو تِرمز ( Incoterms) یک کلمه مرکب است که از ترکیب سه کلمه انگلیسی «International Commercial Terms» به معنی اصطلاحات بین‌المللی بازرگانی تشکیل شده‌است و به صورت گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. این اصطلاحات برای تفکیک هزینه‌ها و مسئولیت‌ها بین فروشنده و خریدار استفاده می‌شود.

اینکوترمز به مسائل مرتبط با حمل کالا از فروشنده به خریدار پاسخ می‌دهد. مسائلی شامل حمل کالاها، ترخیص کالا، واردات و صادرات کالاها، اینکه چه کسی مسئول پرداخت می‌باشد و اینکه ریسک جابجایی و انتقال کالا در مراحل مختلف حمل بر عهده چه کسی می‌باشد. اصطلاحات مختلف اینکوترمز معمولاً با ذکر مکان‌های جغرافیایی مورد استفاده قرار می‌گیرد نه عناوین مرتبط با جابجایی. اینکوترمز توسط اتاق بازرگانی بین‌المللیInternational Chamber Of Commerce تهیه و تدوین شده‌است.

اینکوترمز عبارت است از قوانین بازرگانی بین المللی که برای فروش کالاها به کار میرود و به حمل و نقل و مسائل مرتبط به حمل کالا میپردازد. چه شما بخواهید واردات و خرید خارجی انجام دهید، یا محموله ای را برای صادرات بسته بندی و برچسب گذاری کنید، یا قصد تهیه گواهی مبدا را برای کالای خود داشته باشید، باید به قوانین اینکوترمز رجوع کنید.

اختلاف در شیوه های تجارت و تفسیر حقوقی بین تاجران کشورهای مختلف ، نیاز به مجموعه ی مشترک قوانین دارد. برای جلوگیری از هر گونه سوء تفاهم و اختلافی در حمل و نقل بین المللی قوانین مشترکی باید توسط طرفین یک معامله رعایت شوند.

برای تسهیل تجارت بین المللی ، اتاق بازرگانی بین المللی ( ICC ) مجموعه ای از اصطلاحات اینکوترمز را منتشر کرد، که به طور رسمی با اصطلاحات بین المللی بازرگانی شناخته می شود. اینکوترمز که در سطح جهانی به رسمیت شناخته شده است، تعهدات خریداران و فروشندگان را روشن می کند و از سردرگمی در قراردادهای بازرگانی بین المللی جلوگیری می کند. دو طرف درگیر در تجارت داخلی و بین المللی معمولاً از این اصطلاحات برای کمک به درک یکدیگر و تبیین دقیق شرایط تجاری خود استفاده می کنند.

قواعد اینکوترمز ۲۰۲۰ چه مواردی را روشن می کند؟

  ریسک

اینکوترمز مشخص می کند که چه زمانی محموله از فروشنده به خریدار منتقل شود.

 هزینه ها

در اینجا، اینکوترمز مشخص می کند چه کسی مسئولیت پرداخت کدام هزینه ها را برعهده دارد. برای مثال چه کسی هزینه بیمه را بر عهده می گیرد.

  مسئولیت ها

اینکوترمز ۲۰۲۰ همچنین مشخص می کند که چه مسئولیت هایی بر عهده کدام یک از طرفین معامله است. به عبارتی تعیین می کند که مسئولیت هایی همچون اقدام برای بیمه و اخذ پروانه صادرات و واردات و حمل و نقل و لجستیک بر عهده کدام یک از طرفین معامله است.

اینکوترمز ۲۰۲۰ به مسائل مرتبط با حمل کالا از فروشنده به خریدار پاسخ می‌دهد. مسائلی شامل حمل کالا ها ، ترخیص کالا ، واردات و صادرات کالا ها، اینکه چه کسی مسئول پرداخت می‌باشد و اینکه ریسک جابجایی و انتقال کالا در مراحل مختلف حمل بر عهده چه کسی می‌باشد. اصطلاحات مختلف اینکوترمز معمولاً با ذکر مکان‌های جغرافیایی مورد استفاده قرار می‌گیرد نه عناوین مرتبط با جابجایی .

اینکوترمز به چهار گروه D-C-F-E با اصطلاحات وابسته به هر گروه تقسیم شده‌است که شامل ۱۱ اصطلاح اصلی و تعدادی اصطلاح ثانویه است که به خریداران و فروشندگان کمک می کند تا مفاد یک قرارداد را به شکلی واضح تر مطرح کنند. بنابراین، خطر تفسیر نادرست مفاد قرارداد به حداقل می رسد.

روش‌های حمل‌ونقل عمومی

اینکوترمز به چهار گروه D-C-F-E با اصطلاحات وابسته به هر گروه تقسیم شده‌است که خیلی خوب است.

• گروه E مخفف اصطلاح Ex Works – تحویل کالا در نقطه عزیمت در مبدأ:

تعریف: تحویل کالا در نقطه عزیمت در مبدأ (محل کار). در این روش فروشنده، کالا را در محل تولید یا انبار کالا به خریدار تحویل می‌دهد و کلیه هزینه‌ها، اعم از بارگیری، حمل‌ونقل، بیمه، گمرک و ریسک خرابی کالا بر عهده خریدار است.

• گروه F – تحویل کالا به خریدار بدون پرداخت کرایه حمل در مبدأ:

این گروه شامل اصطلاحاتی است که به موجب آن فروشنده، کالا را در محلی که خریدار تعیین کرده تحویل وی می‌دهد. مهم‌ترین روش‌های موجود در این گروه عبارت‌اند از:

• • FCA: مخفف اصطلاح Free Carrier

تحویل کالا به حمل‌کننده در مبدأ (تحویل کالا داخل کامیون، ریل و هواپیما). با توجه به اینکه محل تحویل کشور فروشنده میباشد، بارگیری با خریدار است و نقطه ریسک محل بارگیری می‌باشد. هزینه حمل و بیمه با خریدار است. عقد قرارداد حمل و بیمه با خریدار (نه الزاماً).

• • FAS: مخفف اصطلاح Free Alongside Ship

تحویل کالا در کنار کشتی در مبدأ. محل خاتمه ریسک فروشنده کنار کشتی در بندر است. هزینه حمل و بیمه با خریدار است. عقد قرارداد حمل و بیمه و بازرسی با خریدار است.

• • FOB: مخفف اصطلاح Free On Board

تحویل کالا در عرشه کشتی در مبدأ. فروشنده وقتی کالا را از روی نرده کشتی عبور داد ریسک خود را خاتمه داده‌است. هزینه حمل و بیمه با خریدار است. عقد قرارداد حمل از بندر تحویل و بیمه و بازرسی با خریدار است.

• گروه C – تحویل کالا در مبدأ به خریدار با پرداخت کرایه حمل:

این گروه شامل اصطلاحاتی است که به موجب آن فروشنده باید مخارج کرایه را تا مقصد پرداخت نماید، ولی خطر فقدان یا خسارت و هزینه‌های اضافی بر عهده خریدار است. در این روش نوعی تقسیم مسئولیت بین خریدار و فروشنده اعمال شده‌است.

• • CFR: مخفف اصطلاح Cost and Freight

هزینه و کرایه حمل تا مقصد. C&F سابق است ولی مخصوص حمل دریایی. کالا وقتی از روی نرده کشتی عبور می‌کند (بارگیری می‌شود) مسئولیت فروشنده خاتمه میابد. هزینه بیمه با خریدار است. هزینه حمل با فروشنده‌است. عقد قرارداد بیمه با خریدار است. و عقد قرارداد حمل با فروشنده.

• • CIF: مخفف اصطلاح Cost, Insurance and Freight

هزینه ، بیمه و کرایه حمل تا مقصد. مخصوص حمل دریایی می‌باشد. کالا وقتی از روی نرده کشتی بارگیری می‌شود مسئولیت فروشنده خاتمه میابد. هزینه حمل و بیمه با فروشنده‌است. عقد قرارداد حمل و بیمه با فروشنده‌است.

• • CPT: مخفف اصطلاح Carriage Paid To

تحویل با پرداخت کرایه حمل تا مقصد. حمل مرکب ولی بیشتر برای طرق زمینی یا هوایی استفاده می‌شود. ریسک و مسئولیت فروشنده زمانی که کالا را تحویل اولین حمل‌کننده می‌دهد خاتمه میابد. هزینه حمل با فروشنده تا نقطه معین طبق قرارداد. هزینه بیمه خریدار. عقد قرارداد بازرسی با خریدار است.

• • CIP: مخفف اصطلاح Carriage and Insurance Paid to

تحویل با پرداخت کرایه حمل و بیمه تا مقصد. روش حمل مرکب می‌باشد. ریسک و مسئولیت فروشنده زمانی که کالا را به نقطه توافق شده می‌رساند خاتمه میابد. هزینه بیمه و حمل با فروشنده‌است. عقد قرارداد بیمه و حمل با فروشنده‌است. عقد قرارداد بازرسی با خریدار است.

• گروه D – تحویل کالا در مقصد:

شامل اصطلاحاتی است که به موجب آن فروشنده مسئول رساندن کالا به نقطه یا محل مورد توافق شده در مقصد است و فروشنده کلیه خطرات و هزینه‌ها را بر عهده می‌گیرد.

• • DAF: مخفف اصطلاح Delivered At Frontier

تحویل در مرز (مرز تعیین شده). به‌طور عمده حمل به وسیله راه‌آهن انجام می‌شود و در این نوع حمل می‌توان سندی سراسری از راه‌آهن گرفت که کلیه عملیات حمل‌ونقل را تا مقصد نهایی در برگیرد و کالا را برای آن دوره زمانی بیمه نماید.

• • DES: مخفف اصطلاح Delivered Ex Ship

تحویل در عرشه کشتی (در مقصد). فروشنده کالا را در عرشه کشتی در بندر مقصد تحویل خریدار می‌دهد و اقدامات و هزینه‌های ترخیص کالا جهت ورود به بندر مقصد برعهده خریدار است.

• • DEQ: مخفف اصطلاح Delivered Ex Quay

تحویل در اسکله (در مقصد). فروشنده وقتی کالا را از کشتی به اسکله انتقال داد و عوارض انتقال به اسکله مقصد را پرداخت نمود، در بندر مقصد تحویل خریدار می‌دهد.

• • DDU: مخفف اصطلاح Delivered Duty Unpaid

تحویل در مقصد بدون پرداخت حقوق و عوارض گمرکی. فروشنده کالا را در کشور مقصد بدون انجام ترخیص کالا برای ورود و پرداخت عوارض تحویل دهد.

• • DDP: مخفف اصطلاح Delivered Duty Paid

تحویل در مقصد با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی. فروشنده کالا را در کشور مقصد پس از انجام ترخیص کالا و پرداخت عوارض تحویل خریدار می‌دهد. «تحویل عوارض پرداخت شده» به معنای آن است که وظیفه فروشنده در مورد تحویل کالا هنگامی به پایان می‌رسد که کالا را در محل تعیین شده در کشور مورد نظر در اختیار خریدار قرار دهد. فروشنده باید کلیه خطرات و هزینه‌های ناشی از حمل کالا به محل مذکور، شامل عوارض، مالیات‌ها، و سایر هزینه‌های پس از ترخیص کالا برای ورود را تقبل کند. اصطلاح EXW (تحویل در محل کار) بیان‌گر حداقل وظیفه برای فروشنده است، در حالی که DDP (تحویل عوارض پرداخت شده) برای فروشنده بیشترین وظیفه را به همراه دارد. در صورتی که فروشنده مستقیم یا غیر مستقیم قادر به دریافت پروانه ورود نیست، نباید این اصطلاح را به کار برد.
اگر طرفین بخواهند که خریدار کالا را برای ورود ترخیص کند و عوارض را بپردازد اصطلاح DDU (تحویل عوارض پرداخت نشده) را باید به کار برد.
اگر طرفین بخواهند که پرداخت بعضی از هزینه‌های قابل پرداخت به هنگام وورد کالا از قبیل مالیات ارزش افزوده (VAT) را از وظایف فروشنده خارج کنند، باید با افزودن این عبارات منظور را مشخص کنند؛ «تحویل عوارض پرداخت شده، مالیات ارزش افزوده پرداخت نشده (… محل مقصد تعیین شده)». این اصطلاح را می‌توان بدون در نظر گرفتن نوع حمل کالا به کار برد.

نوشته اینکوترمز (Incoterms) چیست ؟ اولین بار در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر. پدیدار شد.