گواهی مبدا چیست؟ این گواهی سندی می باشد که مبدا کالا را مشخص می کند. در این گواهی ارتباط میان کالای مورد نظر و کشور مبدا تعیین می گردد. کشور تایید شده به عنوان مبدا همان کشوری می باشد که مبادله کالا مطابق با ضوابط و مقررات آن کشور مشخص شده است.

به طور کلی این سند نشان می دهد که کشور سازنده کالای مورد نظر کجا می باشد. این گواهی را اتاق بازرگانی کشور مبدا مطابق با فرم ارائه شده توسط اتاق بازرگانی بین المللی تنظیم می نماید.

گواهی مبدا و ارائه آن در واردات و صادرات کالا از اهمیت بسیار بالای برخوردار است. به همین منظور در ادامه قصد داریم شما را با اهمیت این گواهی در صادرات کالا به طور کامل آشنا کنیم.

اهمیت گواهی مبدا در صادرات کالا

هنگامی که قرار است واردات و یا صادراتی از کشوری به کشور دیگر انجام شود، گواهی مبدا اهمیت و ارزش پیدا می کند.

این سند مبدا برای کشور وارد کننده کالای مورد نظر از اهمیت بسیار بالایی برخوردار می باشد. زیرا مراجع ذیصلاح کشور مبدا مربوطه این گواهی را صادر می کنند و نشان می دهند که کالا متعلق به این کشور است. نکته قابل توجه در رابطه با اهمیت این گواهی قانون جدید در رابطه با تعلق کالا به کشور مبدا است.

در گذشته گواهی مبدا هر کالا متعلق به کشور سازنده کالا بود. اما امروزه با توجه به تغییرات ایجاد شده در قانون تجارت جهانی، کشور مبدا با توجه به روند تکمیل کالا، کد سیستم و مشخصات تعرفه بندی تعیین می گردد. به طور کلی کشوری را به عنوان کشور مبدا معرفی می نمایند که کالای ذکر شده در سند مبدا داخل آن کشور ساخته و پردازش شده است.

از مهم ترین دلایل ارزش این گواهی امکان دریافت تخفیفات به واسطه آن می باشد. به همین دلیل این سند برای مسئولان کشور مقصد و خریداران کالا بسیار حائز اهمیت است.

مشخصات تکمیلی در گواهی مشخص کننده مبدا

توجه داشته باشید که در گواهی مبدا یک سری از مشخصات به عنوان اطلاعات تکمیلی این سند درج می شوند. به طور کلی مشخصات درج شده در این سند عبارتند از:

• مشخصات فرد و یا سازمان دریافت کننده کالا با توجه به بارنامه حمل که در کشور سازنده می باشد و در پروانه گمرکی مشخص شده است.
• از دیگر مشخصات تکمیلی گواهی مبدا می توان به مشخصات صادرکننده و فرستنده کالا اشاره نمود. این مشخصات نیز مطابق با اطلاعات بارنامه حمل و همچنین پروانه گمرکی می باشند.
• اطلاعات مربوط به وسیله ای که بار توسط آن حمل می شود.
• مشخصات و ویژگی های کالای صادر شده مطابق با بارنامه حمل و همچنین پروانه گمرکی
• تعداد، وزن و نوع بسته بندی کالا از دیگر مشخصات ذکر شده در گواهی مبدا می باشند.
• امضای سازمان صادرکننده کالا در این گواهی الزامی است.
• همچنین امضای فرد و یا شرکت صادرکننده کالا نیز باید در گواهی مبدا لحاظ شود.

نکته: توجه داشته باشید که اتاق بازرگانی کشور مبدا تنها وظیفه ارائه و صدور گواهی مبدا را دارد. بنابراین آماده کردن این سند به عهده خود صادرکننده کالا می باشد. از طرفی اگر اطلاعات درج شده بارنامه با مشخصات ذکر شده در پروانه گمرکی متفاوت باشد و صادرکننده کارت بازرگانی معتبری داشته باشد، می تواند این گواهی را با نام خود دریافت کند.

نکات کلیدی در رابطه با گواهی مبدا

• در صورتی که کالای صادراتی فاسد شدنی باشد، می توان بدون ارائه گواهی مبدا و تنها با دادن تعهدنامه کتبی آن را (یک هفته بعد) دریافت نمود.
• در صورت زیاد بودن مقدار و حجم کالای صادراتی باید مشخصات آن را در AS PER ATTACH PACKING LIST NO DATE تعیین نمود. همچنین باید در گواهی مبدا شماره PACKING LIST را مشخص کرد. در نهایت نیز باید این لیست و گواهی هر دو به امضای صادرکننده برسد.
• در صورتی که گواهی مبدا را برای صادرات کالای خارجی بخواهید، باید مدارک ورود کالا به کشور مقصد را دریافت کنید. همچنین باید برای دریافت پروانه ورود و خروج کالا به کشور اقدام نمایید. فراموش نکنید که دریافت گواهی برای این کالاها هزینه شما را دو برابر می کند.
• صادرکننده ای که گواهی مبدا به امضای او باشد و یا صاحب کارت بازرگانی معتبر است، می تواند این گواهی را رسما به اعضای هیئت مدیره واگذار کند. البته پیش از امضای گواهی باید فرد جایگزین را به معرفی واحد صدور درآورد.
• در صورت وجود هرگونه اشتباه و تفاوت در اطلاعات گواهی مبدا و بارنامه باید یک بارنامه جدید صادر شود. این موضوع منجر به افزایش هزینه های صادرکننده خواهد شد.
• سند گواهی مبدا برای خریداران کالا از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است، زیرا خریدار کالا در کشور دیگری ساکن می باشد. بنابراین تنها با بررسی این گواهی می تواند از کیفیت و سلامت کالای مورد نظر خود مطمئن شود.
• در نظر داشته باشید که ارائه گواهی مبدا در کشور مقصد بسیار حائز اهمیت است. به خصوص هنگامی که دریافت کننده کالا بانک، وزارتخانه، مراکز تحقیقاتی، دانشگاه ها و … باشند.

نوشته گواهی مبدا و اهمیت آن در صادرات کالا اولین بار در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر. پدیدار شد.

حمل کالای خطرناک از جمله مواردی است که بایستی با رعایت تمامی نکات و به دقت انجام شود تا بتوان مانع از بروز حوادث شد. حمل کالا از طریق جاده یا راه آهن خطر حوادث رانندگی را در بر دارد و اگر کالاهای حمل شده خطرناک باشند، احتمال حوادثی مانند ریختن کالا نیز وجود دارد که منجر به خطراتی مانند آتش سوزی، انفجار، سوختگی شیمیایی یا آسیب به محیط زیست می شود.

کالاهای خطرناک مواد مایع یا جامد و مواد حاوی آنها هستند که بر اساس معیارهای توافق بین المللی طبقه بندی می شوند و هنگام حمل احتمالا خطرناک هستند. کالاهای خطرناک بسته به خطر غالب آنها به دسته های مختلفی تقسیم می شوند.

آیین نامه های مربوط به حمل کالای خطرناک

مسلما تعیین ضوابط و مقررات در حمل کالای خطرناک اهمیت زیادی دارد. آیین نامه هایی برای حمل کالاهای خطرناک وجود دارد. این آیین نامه ها به منظور محافظت از همه مواد و افرادی که به طور مستقیم درگیر هستند (مانند بارها یا حمل کنندگان) یا افرادی که ممکن است به طور غیر مستقیم درگیر شوند (مانند اعضای کادر اورژانس و مردم) تنظیم شده اند

این مقررات وظایفی را بر عهده هر شخصی که در حمل کالای خطرناک مشارکت دارد، قرار می دهد تا اطمینان حاصل شود که آنها می دانند چه کاری باید انجام دهند و بدین ترتیب خطر حوادث را به حداقل برسانند.

حمل کالای خطرناک از طریق جاده یا راه آهن با تبیین توافق نامه ها و بخشنامه هایی در سطح بین المللی تنظیم می شود و با به روزرسانی این بخشنامه ها، پیشرفت های تکنولوژیکی این بخش لحاظ می شود.

 انواع مختلفی از نظارت بر حمل و نقل کالاهای خطرناک وجود دارند که این فرایند را کنترل می کنند و هم در سطح ملی و هم در سطح بین المللی فعالیت می کنند.

چارچوب های نظارتی اصلی برای حمل کالای خطرناک کدام است؟

چارچوب های نظارتی عمده برای حمل کالای خطرناک عبارتند از:

• توصیه های سازمان ملل در زمینه حمل کالای خطرناک
• دستورالعمل های فنی ICAO
• مقررات کالاهای خطرناک IATA
• کد بین المللی کالاهای خطرناک دریایی IMO

 مجموعه ی این سیستم های نظارتی وسیله ای را به منظور حمل و نقل، بسته بندی، برچسب گذاری و حمل و نقل کالاهای خطرناک تعیین می کنند.

چارچوب های نظارتی شامل سیستم های جامع طبقه بندی خطرات در جهت ارائه ی طبقه بندی کالاهای خطرناک است.

کالاهای خطرناک با توجه به نوع مواد به 9 دسته تقسیم می شوند که در ادامه به شرح هر کدام از این دسته ها می پردازیم.

کالاهای خطرناک کدامند؟

کالاهای خطرناک موادی با خواص خطرناک هستند که اگر به درستی کنترل نشوند، خطر بالقوه ای برای سلامتی و ایمنی انسان، زیرساخت ها و یا وسایل حمل و نقل آنها هستند.

دسته 1: مواد منفجره

مواد منفجره شامل موادی می شود که در نتیجه واکنش شیمیایی توانایی منشعب شدن سریع یا منفجر شدن را دارند.

اهمیت کنترل مواد منفجره در حمل کالای خطرناک چیست؟

مواد منفجره با واکنش شیمیایی قادر به تولید گازهایی در دما، فشار و سرعت هستند، که از طریق نیرو و یا تولید مقادیر خطرناک دیگری از گرما و گاز و موارد دیگر باعث یک آسیب فاجعه بار می شوند.

دسته 2 : گازها

گازها توسط مقررات کالاهای خطرناک به عنوان موادی تعریف می شوند که دارای فشار بخار 300 کیلو پاسکال یا بیشتر در دمای 50 درجه سانتیگراد باشند یا در فشار جو استاندارد در دمای 20 درجه سانتیگراد کاملا گازی باشند و موارد حاوی این مواد.

این دسته شامل گازهای فشرده، گازهای مایع، گازهای محلول، گازهای مایع یخچال، مخلوط های یک یا چند گاز با یک یا چند بخار مواد از طبقه های دیگر، مواد شارژ شده با گاز و آئروسل است.

علت کنترل گازها در حمل کالای خطرناک چیست؟

گازها به دلیل اشتعال پذیری، پتانسیل داروهای خفگی، توانایی اکسید شدن و یا سمیت یا خورندگی آنها برای انسان، می توانند خطرات جدی ایجاد کنند. بنابراین این مواد بایستی با احتیاط کامل حمل و نقل شوند.

دسته 3: مایعات قابل اشتعال

مایعات قابل اشتعال توسط مقررات کالاهای خطرناک به عنوان مایعات، مخلوط مایعات یا مایعات حاوی جامدات در محلول یا سوسپانسیون که بخار قابل اشتعالی (دارای نقطه اشتعال) را در دمای بیش از 60-65 درجه سانتیگراد تولید می کنند، تعریف می شود.

دلیل تنظیم مایعات قابل اشتعال در حمل کالای خطرناک

مایعات قابل اشتعال به دلیل نوسانات، قابلیت اشتعال و پتانسیل ایجاد یا انتشار احتراق های شدید، قادر به ایجاد خطرات جدی هستند.

دسته 4 : مواد جامد قابل اشتعال؛ قابل احتراق خود به خودی؛ مواد خطرناک هنگام مرطوب

مواد جامد قابل اشتعال موادی هستند که در شرایطی که در حمل و نقل با آنها روبرو می شوند، به راحتی قابل احتراق هستند و یا ممکن است از طریق اصطکاک مواد خود واکنش پذیر که احتمالا تحت یک واکنش کاملا گرمازا یا مواد منفجره غیر حساس شده جامد قرار دارند، موجب آتش سوزی شوند.

همچنین شامل موادی می شود که در شرایط عادی حمل و نقل ممکن است خود به خود گرم شوند، یا در تماس با هوا گرم شوند و در نتیجه ایجاد آتش سوزی می کنند و موادی که در اثر تماس با آب، گازهای قابل اشتعال منتشر می کنند یا خود به خود قابل اشتعال می شوند.

دلیل اهمیت تنظیم مواد جامد قابل اشتعال در حمل کالای خطرناک

مواد جامد قابل اشتعال به دلیل نوسانات، قابلیت اشتعال و پتانسیل در ایجاد یا تکثیر آتش سوزی های شدید، قادر به ایجاد خطرات جدی هستند.

دسته 5 : اکسید کننده ها؛ پراکسیدهای آلی

اکسید کننده ها با توجه به مقررات مربوط به کالاهای خطرناک به صورت موادی تعریف می شوند که ممکن است باعث احتراق شوند یا به طور کلی با تولید اکسیژن در نتیجه واکنش شیمیایی اکسایش-کاهش باعث ایجاد احتراق می شوند.

پراكسیدهای آلی موادی هستند كه می توانند از مشتقات پراكسید هیدروژن باشند كه در آن یك یا هر دو اتم هیدروژن موجود در ساختار شیمیایی توسط رادیكال های آلی جایگزین شده باشند.

دلیل تنظیم اکسیدکننده ها و پراکسیدهای آلی در حمل و نقل

اکسید کننده ها قابلیت احتراق به صورت خودبخودی ندارند، اما با تولید اکسیژن ممکن است باعث احتراق مواد دیگر می شوند.

پراکسیدهای آلی از نظر حرارتی ناپایدار هستند و ممکن است در حالی که تحت تجزیه اتوکاتالیستی گرمازا قرار دارند، گرما تولید کنند. بعلاوه، پراكسیدهای آلی ممكن است مسئول تجزیه انفجاری، سوزش سریع، حساسیت به ضربه یا اصطكاك، واکنش خطرناك با سایر مواد و یا صدمه به چشم باشند.

دسته 6 : مواد سمی؛ مواد عفونی

مواد سمی به مواردی گفته می شود که در صورت بلعیدن، استنشاق یا در اثر تماس با پوست، ممکن است باعث مرگ یا صدمه جدی شود یا به سلامتی انسان آسیب برساند.

مواد عفونی موادی هستند که شناخته شده اند و یا می توان انتظار داشت که حاوی عوامل بیماری زا باشند. مقررات مربوط به کالاهای خطرناک، پاتوژن ها را میکروارگانیسم هایی مانند باکتری ها، ویروس ها، ریکتزیا، انگل ها و قارچ ها یا عوامل دیگر تعریف می کند که می توانند باعث بیماری در انسان یا حیوان شوند.

دلیل تنظیم مواد سمی و عفونی در حمل و نقل

مواد سمی و عفونی در اثر تماس می توانند خطرات قابل توجهی برای سلامت انسان و دام ایجاد کنند.

دسته 7 : مواد رادیواکتیو

مقررات مربوط به کالاهای خطرناک، ماده رادیواکتیو را هر ماده ای که متشکل از رادیونوکلئیدها باشد تعریف می کند که در آن غلظت و کل فعالیت بیش از مقادیر از پیش تعریف شده باشد.

دلیل تنظیم مواد رادیو اکتیو در حمل کالای خطرناک

در صورت فروپاشی رادیواکتیو، رادیونوکلیدهای تشعشع یونی منتشر می کنند، که خطرات بالقوه جدی برای سلامتی انسان است.

دسته 8 : مواد خورنده

خورنده ها موادی هستند که با استفاده از فعالیت شیمیایی، موادی در تماس با آن ها هستند را تخریب یا متلاشی می کنند.

دلیل اهمیت تنظیم مواد خورنده در حمل و نقل

مواد خورنده در صورت تماس با بافت زنده آسیب شدیدی وارد می کنند یا در صورت نشت، باعث آسیب دیدگی و تخریب مواد اطراف می شوند.

دسته 9 : کالاهای خطرناک متفرقه

کالاهای خطرناک متفرقه، مواد و کالاهایی هستند که در حین حمل خطری را شامل نمی شوند که توسط طبقات دیگر پوشش داده نشوند. این دسته، مواد خطرناک برای محیط زیست، موادی که در دمای بالا منتقل می شوند، مواد مختلف دیگر، ارگانیسم های اصلاح شده ژنتیکی و میکروارگانیسم ها و (بسته به روش حمل و نقل) مواد مغناطیسی و مواد تنظیم شده هواپیمایی را شامل می شود.

دلیل تنظیم کالاهای خطرناک متفرقه

کالاهای خطرناک متفرقه مجموعه وسیعی از خطرات بالقوه برای سلامتی و ایمنی انسان، زیرساخت ها و یا وسایل حمل و نقل آنها را نشان می دهند.

1. https://www.dgiglobal.com

نوشته نحوه حمل کالای خطرناک اولین بار در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر. پدیدار شد.

اینکو تِرمز ( Incoterms) یک کلمه مرکب است که از ترکیب سه کلمه انگلیسی «International Commercial Terms» به معنی اصطلاحات بین‌المللی بازرگانی تشکیل شده‌است و به صورت گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد. این اصطلاحات برای تفکیک هزینه‌ها و مسئولیت‌ها بین فروشنده و خریدار استفاده می‌شود.

اینکوترمز به مسائل مرتبط با حمل کالا از فروشنده به خریدار پاسخ می‌دهد. مسائلی شامل حمل کالاها، ترخیص کالا، واردات و صادرات کالاها، اینکه چه کسی مسئول پرداخت می‌باشد و اینکه ریسک جابجایی و انتقال کالا در مراحل مختلف حمل بر عهده چه کسی می‌باشد. اصطلاحات مختلف اینکوترمز معمولاً با ذکر مکان‌های جغرافیایی مورد استفاده قرار می‌گیرد نه عناوین مرتبط با جابجایی. اینکوترمز توسط اتاق بازرگانی بین‌المللیInternational Chamber Of Commerce تهیه و تدوین شده‌است.

اینکوترمز عبارت است از قوانین بازرگانی بین المللی که برای فروش کالاها به کار میرود و به حمل و نقل و مسائل مرتبط به حمل کالا میپردازد. چه شما بخواهید واردات و خرید خارجی انجام دهید، یا محموله ای را برای صادرات بسته بندی و برچسب گذاری کنید، یا قصد تهیه گواهی مبدا را برای کالای خود داشته باشید، باید به قوانین اینکوترمز رجوع کنید.

اختلاف در شیوه های تجارت و تفسیر حقوقی بین تاجران کشورهای مختلف ، نیاز به مجموعه ی مشترک قوانین دارد. برای جلوگیری از هر گونه سوء تفاهم و اختلافی در حمل و نقل بین المللی قوانین مشترکی باید توسط طرفین یک معامله رعایت شوند.

برای تسهیل تجارت بین المللی ، اتاق بازرگانی بین المللی ( ICC ) مجموعه ای از اصطلاحات اینکوترمز را منتشر کرد، که به طور رسمی با اصطلاحات بین المللی بازرگانی شناخته می شود. اینکوترمز که در سطح جهانی به رسمیت شناخته شده است، تعهدات خریداران و فروشندگان را روشن می کند و از سردرگمی در قراردادهای بازرگانی بین المللی جلوگیری می کند. دو طرف درگیر در تجارت داخلی و بین المللی معمولاً از این اصطلاحات برای کمک به درک یکدیگر و تبیین دقیق شرایط تجاری خود استفاده می کنند.

قواعد اینکوترمز ۲۰۲۰ چه مواردی را روشن می کند؟

  ریسک

اینکوترمز مشخص می کند که چه زمانی محموله از فروشنده به خریدار منتقل شود.

 هزینه ها

در اینجا، اینکوترمز مشخص می کند چه کسی مسئولیت پرداخت کدام هزینه ها را برعهده دارد. برای مثال چه کسی هزینه بیمه را بر عهده می گیرد.

  مسئولیت ها

اینکوترمز ۲۰۲۰ همچنین مشخص می کند که چه مسئولیت هایی بر عهده کدام یک از طرفین معامله است. به عبارتی تعیین می کند که مسئولیت هایی همچون اقدام برای بیمه و اخذ پروانه صادرات و واردات و حمل و نقل و لجستیک بر عهده کدام یک از طرفین معامله است.

اینکوترمز ۲۰۲۰ به مسائل مرتبط با حمل کالا از فروشنده به خریدار پاسخ می‌دهد. مسائلی شامل حمل کالا ها ، ترخیص کالا ، واردات و صادرات کالا ها، اینکه چه کسی مسئول پرداخت می‌باشد و اینکه ریسک جابجایی و انتقال کالا در مراحل مختلف حمل بر عهده چه کسی می‌باشد. اصطلاحات مختلف اینکوترمز معمولاً با ذکر مکان‌های جغرافیایی مورد استفاده قرار می‌گیرد نه عناوین مرتبط با جابجایی .

اینکوترمز به چهار گروه D-C-F-E با اصطلاحات وابسته به هر گروه تقسیم شده‌است که شامل ۱۱ اصطلاح اصلی و تعدادی اصطلاح ثانویه است که به خریداران و فروشندگان کمک می کند تا مفاد یک قرارداد را به شکلی واضح تر مطرح کنند. بنابراین، خطر تفسیر نادرست مفاد قرارداد به حداقل می رسد.

روش‌های حمل‌ونقل عمومی

اینکوترمز به چهار گروه D-C-F-E با اصطلاحات وابسته به هر گروه تقسیم شده‌است که خیلی خوب است.

• گروه E مخفف اصطلاح Ex Works – تحویل کالا در نقطه عزیمت در مبدأ:

تعریف: تحویل کالا در نقطه عزیمت در مبدأ (محل کار). در این روش فروشنده، کالا را در محل تولید یا انبار کالا به خریدار تحویل می‌دهد و کلیه هزینه‌ها، اعم از بارگیری، حمل‌ونقل، بیمه، گمرک و ریسک خرابی کالا بر عهده خریدار است.

• گروه F – تحویل کالا به خریدار بدون پرداخت کرایه حمل در مبدأ:

این گروه شامل اصطلاحاتی است که به موجب آن فروشنده، کالا را در محلی که خریدار تعیین کرده تحویل وی می‌دهد. مهم‌ترین روش‌های موجود در این گروه عبارت‌اند از:

• • FCA: مخفف اصطلاح Free Carrier

تحویل کالا به حمل‌کننده در مبدأ (تحویل کالا داخل کامیون، ریل و هواپیما). با توجه به اینکه محل تحویل کشور فروشنده میباشد، بارگیری با خریدار است و نقطه ریسک محل بارگیری می‌باشد. هزینه حمل و بیمه با خریدار است. عقد قرارداد حمل و بیمه با خریدار (نه الزاماً).

• • FAS: مخفف اصطلاح Free Alongside Ship

تحویل کالا در کنار کشتی در مبدأ. محل خاتمه ریسک فروشنده کنار کشتی در بندر است. هزینه حمل و بیمه با خریدار است. عقد قرارداد حمل و بیمه و بازرسی با خریدار است.

• • FOB: مخفف اصطلاح Free On Board

تحویل کالا در عرشه کشتی در مبدأ. فروشنده وقتی کالا را از روی نرده کشتی عبور داد ریسک خود را خاتمه داده‌است. هزینه حمل و بیمه با خریدار است. عقد قرارداد حمل از بندر تحویل و بیمه و بازرسی با خریدار است.

• گروه C – تحویل کالا در مبدأ به خریدار با پرداخت کرایه حمل:

این گروه شامل اصطلاحاتی است که به موجب آن فروشنده باید مخارج کرایه را تا مقصد پرداخت نماید، ولی خطر فقدان یا خسارت و هزینه‌های اضافی بر عهده خریدار است. در این روش نوعی تقسیم مسئولیت بین خریدار و فروشنده اعمال شده‌است.

• • CFR: مخفف اصطلاح Cost and Freight

هزینه و کرایه حمل تا مقصد. C&F سابق است ولی مخصوص حمل دریایی. کالا وقتی از روی نرده کشتی عبور می‌کند (بارگیری می‌شود) مسئولیت فروشنده خاتمه میابد. هزینه بیمه با خریدار است. هزینه حمل با فروشنده‌است. عقد قرارداد بیمه با خریدار است. و عقد قرارداد حمل با فروشنده.

• • CIF: مخفف اصطلاح Cost, Insurance and Freight

هزینه ، بیمه و کرایه حمل تا مقصد. مخصوص حمل دریایی می‌باشد. کالا وقتی از روی نرده کشتی بارگیری می‌شود مسئولیت فروشنده خاتمه میابد. هزینه حمل و بیمه با فروشنده‌است. عقد قرارداد حمل و بیمه با فروشنده‌است.

• • CPT: مخفف اصطلاح Carriage Paid To

تحویل با پرداخت کرایه حمل تا مقصد. حمل مرکب ولی بیشتر برای طرق زمینی یا هوایی استفاده می‌شود. ریسک و مسئولیت فروشنده زمانی که کالا را تحویل اولین حمل‌کننده می‌دهد خاتمه میابد. هزینه حمل با فروشنده تا نقطه معین طبق قرارداد. هزینه بیمه خریدار. عقد قرارداد بازرسی با خریدار است.

• • CIP: مخفف اصطلاح Carriage and Insurance Paid to

تحویل با پرداخت کرایه حمل و بیمه تا مقصد. روش حمل مرکب می‌باشد. ریسک و مسئولیت فروشنده زمانی که کالا را به نقطه توافق شده می‌رساند خاتمه میابد. هزینه بیمه و حمل با فروشنده‌است. عقد قرارداد بیمه و حمل با فروشنده‌است. عقد قرارداد بازرسی با خریدار است.

• گروه D – تحویل کالا در مقصد:

شامل اصطلاحاتی است که به موجب آن فروشنده مسئول رساندن کالا به نقطه یا محل مورد توافق شده در مقصد است و فروشنده کلیه خطرات و هزینه‌ها را بر عهده می‌گیرد.

• • DAF: مخفف اصطلاح Delivered At Frontier

تحویل در مرز (مرز تعیین شده). به‌طور عمده حمل به وسیله راه‌آهن انجام می‌شود و در این نوع حمل می‌توان سندی سراسری از راه‌آهن گرفت که کلیه عملیات حمل‌ونقل را تا مقصد نهایی در برگیرد و کالا را برای آن دوره زمانی بیمه نماید.

• • DES: مخفف اصطلاح Delivered Ex Ship

تحویل در عرشه کشتی (در مقصد). فروشنده کالا را در عرشه کشتی در بندر مقصد تحویل خریدار می‌دهد و اقدامات و هزینه‌های ترخیص کالا جهت ورود به بندر مقصد برعهده خریدار است.

• • DEQ: مخفف اصطلاح Delivered Ex Quay

تحویل در اسکله (در مقصد). فروشنده وقتی کالا را از کشتی به اسکله انتقال داد و عوارض انتقال به اسکله مقصد را پرداخت نمود، در بندر مقصد تحویل خریدار می‌دهد.

• • DDU: مخفف اصطلاح Delivered Duty Unpaid

تحویل در مقصد بدون پرداخت حقوق و عوارض گمرکی. فروشنده کالا را در کشور مقصد بدون انجام ترخیص کالا برای ورود و پرداخت عوارض تحویل دهد.

• • DDP: مخفف اصطلاح Delivered Duty Paid

تحویل در مقصد با پرداخت حقوق و عوارض گمرکی. فروشنده کالا را در کشور مقصد پس از انجام ترخیص کالا و پرداخت عوارض تحویل خریدار می‌دهد. «تحویل عوارض پرداخت شده» به معنای آن است که وظیفه فروشنده در مورد تحویل کالا هنگامی به پایان می‌رسد که کالا را در محل تعیین شده در کشور مورد نظر در اختیار خریدار قرار دهد. فروشنده باید کلیه خطرات و هزینه‌های ناشی از حمل کالا به محل مذکور، شامل عوارض، مالیات‌ها، و سایر هزینه‌های پس از ترخیص کالا برای ورود را تقبل کند. اصطلاح EXW (تحویل در محل کار) بیان‌گر حداقل وظیفه برای فروشنده است، در حالی که DDP (تحویل عوارض پرداخت شده) برای فروشنده بیشترین وظیفه را به همراه دارد. در صورتی که فروشنده مستقیم یا غیر مستقیم قادر به دریافت پروانه ورود نیست، نباید این اصطلاح را به کار برد.
اگر طرفین بخواهند که خریدار کالا را برای ورود ترخیص کند و عوارض را بپردازد اصطلاح DDU (تحویل عوارض پرداخت نشده) را باید به کار برد.
اگر طرفین بخواهند که پرداخت بعضی از هزینه‌های قابل پرداخت به هنگام وورد کالا از قبیل مالیات ارزش افزوده (VAT) را از وظایف فروشنده خارج کنند، باید با افزودن این عبارات منظور را مشخص کنند؛ «تحویل عوارض پرداخت شده، مالیات ارزش افزوده پرداخت نشده (… محل مقصد تعیین شده)». این اصطلاح را می‌توان بدون در نظر گرفتن نوع حمل کالا به کار برد.

نوشته اینکوترمز (Incoterms) چیست ؟ اولین بار در شرکت حمل و نقل بین المللی مبنا آسیا فرابر. پدیدار شد.